Słowo kluczowe: Opatrzność

ks. Stanislaw Groń SJ - 7 listopada 2014

Ręka Bożej Opatrzności

phoca thumb l rekabogaojcaW Kaplicy Ducha Świętego, na ścianie zachodniej, znajduje się wspaniała dwupoziomowa mozaika. W górnej części przedstawia ona symbol Boga Ojca – rękę wyłaniającą się z obłoków, adorowaną przez aniołów. W dolnej jej części ukazane zostały dwa jelenie u źródeł wód. Mozaikę zaprojektował w 1922 roku Jan Bukowski, a wykonał rok później jezuicki brat zakonny Wojciech Pieczonka.

      Płaszczyzna mozaikowa zbliżona jest kształtem do prostokątu zakończonego u góry lekkim łukiem. W górnej części widzimy prawą rękę- symbol Boga- w charakterystycznym geście liturgicznym. Poprzez specyficzne ułożenie palców dłoni podkreśla się działanie stwórcze i zbawcze Trójjedynego Boga. Od ręki wynurzającej się z obłoków rozchodzi się blask w postaci ośmiu szerokich promieni. Tak wyrażony symbolicznie Majestat Boga adoruje siedem duchów anielskich. Ich młodzieńcze twarze są skierowane ku niebu, a wzrok utkwiony jest na stwórczej ręce Boga. Ich głowy otaczają kuliste ciemnozłote aureole. Aniołowie mają piękne, szafirowe, szeroko rozpostarte skrzydła i są ułożeni w zwartym szyku, jakby zawieszeni pomiędzy niebem a ziemią. Nasuwa się pewne podobieństwo z aniołami znanymi z wizerunków malowanych przez Jana Matejkę. Jasność promieni otaczających Majestat Boga dociera do aniołów, lecz nie przenika poza nie. Widzimy co prawda bijące także od nich promienie, ale ich barwa jest niebieska. Promienie te są szerokie i im bliżej znajdują się ziemi nabierają barw tęczy. Niebo błyszczy złotem, obok którego pojawia się seledyn. Im bliżej ziemi, tym w chmurach pojawia się więcej czerwieni, granatu, różu, zieleni i szafiru.

Czytaj więcej

ks. Stanislaw Groń SJ - 3 października 1999

Serce Jezusa – pełne dobroci

Pict19On wywyższony na krzyżu w swojej nieskończonej miłości ofiarował za nas samego siebie. Z Jego przebitego boku wypłynęła krew i woda, i tam wzięły początek sakramenty Kościoła, aby wszyscy ludzie, pociągnięci do otwartego Serca Zbawiciela, z radością czerpali ze źródeł zbawienia.
(Prefacja o Najświętszym Sercu Jezusa).

Miłość i hojność dla drugich

Wejdź z uspokojonym duchem w medytację. Przypomnij sobie, jak często żyłeś Bożą miłością; jak jej doświadczałeś, innym razem, jak szybko o niej zapomniałeś, a może nawet nie chciałeś w nią szczerze uwierzyć. Postaraj się przywołać w pamięci sytuacje życiowe, w których dane ci było doświadczyć Bożej Miłości. Może doświadczyłeś jej poprzez różnych ludzi i w różnych sytuacjach życia, a może stało się to poprzez twoich najbliższych, których bardzo kochasz. Przywołaj w pamięci ludzi, którzy mówili ci o Bożym Sercu; twoich rodziców lub katechetów. Uczyli cię o Mistrzu, który daje serce nowe, a zabiera nieczułe, kamienne serce. Pomyśl – jak przyjmowałeś to, co ci mówili? Jak cieszyłeś się ich bliskością? Podziękuj za tych ludzi pragnących ukazać ci to, co najcenniejsze tj. miłość do ludzi rozlaną w Jezusowym Sercu. Medytuj, jak wówczas żyłeś silną wiarą, jak pokonywałeś różnego rodzaju przeszkody, jak byłeś w tym mężny, jak Bóg ci pomagał, jak cię prowadził i dawał ci liczne okazje do chwalenia Go wśród twoich bliskich, przyjaciół, znajomych, a wszystko po to, byś był jego kochającym dzieckiem i mówił im o Nim. Rozważ także, jak innym razem krył się w tobie może jakiś niedowiarek, jak ciężko było ci kochać – szczególnie wówczas, gdy ktoś zranił twą miłość i nie chciał przyjąć tego, co ty mu ofiarowałeś.

Czytaj więcej